شراب ارغوانی

الا یا ایها الساقی ادرکاساْ و نادلها

                                       که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

به بوی نافه ای کاخر صبازان طره بگشاید

                                       ز تاب جغد مشکینش چه خون افتاد در دلها

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هردم

                                      جرس فریاد می دارد که بربندید محملها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید

                                       که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزلها

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل

                                      کجا دانند حال ما سبکساران ساحلها

همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخر

                                       نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها

حضوری گر همی خواهی ازو غایب مشو حافظ

صلاح کار کجا و من خراب کجا

                                       ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا

دلم زصومعه بگرفت و خرقه سالوس                  

                                        کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا

چه نسبت است به رندی صلاح و تقوی را              

                                         سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا

زروی دوست دل دشمنان چه دریابد                  

                                          چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا

چو کحل بینش ما خاک آستان کجا                   

                                          کجا رویم بفرما ازین جناب کجا

مبین به سیب زخندان که چاه درراهست          

                                          کجا همی روی ایدل بدین شتاب کجا

بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال

                                           خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا 

قرار و خواب ز حافظ طمع مدارایدوست

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

                                       که سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را

شکر فروش که عمرش دراز باد چرا

                                      تفقدی نکند طوطی شکرخارا

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل

                                      که پرسشی نکنی عندلیب شیدارا

به حسن خلق توان کرد صید اهل نظر

                                      به دام و دانه انگیزند مرغ دانارا

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست

                                      سهی قدان سیه چشم ماه سیما را

چو با حبیب نشینی و باده پیمایی

                                      بیاد آر محبان باد پیما را

جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدارا

                                              دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی نشستگانیم ای باد شرطه برخیز

                                               باشد که باز بینیم دیدار آشنارا

ده روزه مه گردون افسانه است و افسون

                                                نیکی به جای یاران فرصت شماریارا

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل

                                                هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا

ای صاحب کرامت شکرانه سلامت

                                               روزی تفقدی کن درویش بینوارا

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرفست

                                               با دوستان مروت با دشمنان مدارا

در کوی نیکنامی مارا گذر ندادند

                                              گرتو نمی پسندی تغییر کن قضارا

آن تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواند

                                               اشهی لنا داحلی من قبله العذارا

هنگام تنگدستی در عیش و کوش و مستی

                                                کاین کیمیای هستی قارون کند گدارا

سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بشوزد

                                                 دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

آیینه سکندر جام می است بنگر

                                                  تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا

ترکان پارسی گو بخشندگان عمرند

                                                   ساقی بده بشارت پیران پارسارا

حافظ بخود نپوشید این خرقه می آلود

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

                                           چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

ما مریدان رو بسوی کعبه چون آریم چون

                                             روی سوی خانه خمار دارد پیر ما

در خرابات مغان ما نیز همدستان شویم

                                              کاین چنین رفتست در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوشست

                                               عاقلان دیوانه گرداند از پی زنجیر ما

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد

                                                زین سبب جز لطف و حوبی نیست تفسیرما

با دل سنگینت آیا هیچ در گیرد شبی

                                                آه آتشبار و سوز ناله شبگیر ما

*******************************

ساقی به نور باده برافروز جام ما

                                         مطرب بگو که کار جهان شد بکام ما

مادر پیاله عکس رخ یار دیده ایم

                                          ای بی خبر زلذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد بعشق

                                          ثبت است بر جریده عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و نازسهی قدان

                                          کاید بجلوه سرو صنوبر خرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری

                                          ز نهار عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام مازیاد به عمدا چه می بری

                                         خود آید آنکه یاد نیاری زنام ما